ಪತ್ರಿಕಾ ವರದಿಗಾರ ವಿ.ಟಿ. ಪ್ರಸಾದ್‍ರ ಮೇಲಿನ ಹಲ್ಲೆ ಪ್ರಕರಣ -ಕ.ಕೋ.ಸೌ.ವೇ ಯ ಪತ್ರಿಕಾ ಹೇಳಿಕೆ

ಕರ್ನಾಟಕ ಕೋಮು ಸೌಹಾರ್ದ ವೇದಿಕೆ

ಪತ್ರಿಕಾ ಪ್ರಕಟಣೆ

ವಿಷಯ: ಪತ್ರಿಕಾ ವರದಿಗಾರ ವಿ.ಟಿ. ಪ್ರಸಾದ್‍ರ ಮೇಲಿನ ಹಲ್ಲೆ ಪ್ರಕರಣ

ಮಾನ್ಯರೆ,
ನವಂಬರ್ 27, 2013ರ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸುಮಾರು 11:30ಕ್ಕೆ ವಿಟ್ಲದ ಕೊಳ್ನಾಡು ಗ್ರಾಮದ ಮಾದೆಕಟ್ಟೆ ಎಂಬಲ್ಲಿ ‘ಕರಾವಳಿ ಅಲೆ’ ಪತ್ರಿಕೆಯ ವರದಿಗಾರರಾದ ವಿ.ಟಿ. ಪ್ರಸಾದ್‍ರ ಮೇಲೆ ಸುಮಾರು 30 ಜನರ ತಂಡವೊಂದು ದಾಳಿ ಮಾಡಿರುವ ಘಟನೆ ನಡೆದಿದೆ. ಪ್ರಸಾದ್‍ರ ಪ್ರಕಾರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದವರು ಅವರನ್ನು ಹಿಗ್ಗಾಮುಗ್ಗಾ ಬೈದು, ಹೊಡೆದು, ತುಳಿದು, ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಎಳೆದಾಡಿದ ನಂತರ ಸಮೀಪದ ಕೆಳಗಿನ ಬಾರೆಬೆಟ್ಟು ಎಂಬಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿರುವ ಸ್ಥಳೀಯ ಮುಸ್ಲಿಂ ಮಹಿಳೆಯೋರ್ವರ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಬಳಿಕ ಪ್ರಸಾದ್ ಆ ಮುಸ್ಲಿಂ ಮಹಿಳೆÉಯ ಮಗಳ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ ನಡೆಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದರೆಂದು ಆರೋಪಿಸಿದ ಗುಂಪು ಪ್ರಸಾದ್ ಮೇಲೆ ಮರದ ಪಕ್ಕಾಸು, ರೀಪು, ಬಡಿಗೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಬರ್ಬರವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಿದೆ. ಅದೇ ವೇಳೆ ಸದ್ರಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಯುವತಿ ನೀಡಿರುವ ಹೇಳಿಕೆಯ ಪ್ರಕಾರ ನವಂಬರ್ 27ರ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸುಮಾರು 9:30ಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಕುಡಿಯಲು ನೀರು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಸಾದ್, ನಂತರ ಆಕೆ ನೀರು ತಂದು ಕೊಡುವಾಗ ಆಕೆಯ ಕೈಹಿಡಿದು ಮಾನಭಂಗಕ್ಕೆ ಯತ್ನಿಸಿದರು; ಆಕೆ ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚಿಕೊಂಡಾಗ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರು ಧಾವಿಸಿ ಬಂದು ಪ್ರಸಾದ್‍ರನ್ನು ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಸತ್ಯಾಂಶ ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದರೆ ಒಂದು ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತ ತನಿಖೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ.

ಪ್ರಸಾದ್‍ರ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಿರುವ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಪಾಪ್ಯುಲರ್ ಫ್ರಂಟ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯ (ಪಿಎಫ್‍ಐ) ಸಂಘಟನೆಯ ಸಾಲೆತ್ತೂರು ವಲಯ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯಾಗಿರುವ ಫಾರೂಕ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಅನೇಕ ಸದಸ್ಯರು, ಪುಡಿಗಳ್ಳರು, ಮರಳುಗಳ್ಳರು ಮತ್ತು ಮರಗಳ್ಳರಂತಹ ಸಮಾಜ ವಿರೋಧಿ ಮಂದಿ ಇದ್ದುದನ್ನು ತಾನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದೇನೆಂದು ಪ್ರಸಾದ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಘಟನೆಯ ಕೆಲವು ಫೋಟೊಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಈಗಾಗಲೆ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಪಿಎಫ್‍ಐ ಸದಸ್ಯರು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಮೇಲುನೋಟಕ್ಕೆ ಪ್ರಸಾದ್ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಗೆ ಎರಡು ಕಾರಣಗಳಿರುವಂತಿದೆ. ಒಂದು, ಓರ್ವ ಹಿಂದೂ ಆದ ಪ್ರಸಾದ್ ಒಂದು ಮುಸ್ಲಿಂ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಮತ್ತು ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡಿರುವುದು. ಎರಡು, ಅವರು ತನ್ನ ಪತ್ರಿಕಾ ವರದಿಗಳ ಮೂಲಕ ಹಲ್ಲೆಕೋರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದರೆನ್ನಲಾದ ಪುಡಿಗಳ್ಳರು, ಮರ ಮತ್ತು ಮರಳು ಮಾಫಿಯಾ ಸದಸ್ಯರ ಅವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆದಿರುವುದು. ಇಲ್ಲಿ ಎರಡು ಅಪರಾಧಗಳು ನಡೆದಿವೆ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಸಂವಿಧಾನ ವಿರೋಧಿಯಾದ ನೈತಿಕ ಪೊಲೀಸ್‍ಗಿರಿ ನಡೆಸಿರುವುದು ಒಂದು ಅಪರಾಧವಾದರೆ ಎರಡನೆಯದು ಕಾನೂನನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವುದು. ಗುಂಪೊಂದು ತಾನೇ ಆರೋಪ ಮಾಡಿ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಿ, ತೀರ್ಪು ನೀಡಿ, ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ವಿಧಿಸುವ ಈ ತಾಲಿಬಾನ್ ರೀತಿಯ ನ್ಯಾಯದಾನ ಅತ್ಯಂತ ಅಕ್ಷಮ್ಯ, ತೀರಾ ಖಂಡನೀಯ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ ಅಪರಾಧವೂ ಆಗಿದೆ. ಹಿಂದೂತ್ವವಾದಿಗಳ ಕೋಮುವಾದಕ್ಕೆ ಸಮನಾಗಿರುವ ಇಂತಹ ದುಷ್ಕøತ್ಯಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟುಮಾತ್ರಕ್ಕೂ ಸಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಪ್ರಸಾದ್ ಮೇಲಿನ ಹಲ್ಲೆ ಪ್ರಕರಣದ ಅಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಬೇಕು; ಪ್ರಸಾದ್ ಮೇಲೆ ಆರೋಪಿಸಲಾಗಿರುವ ಮಾನಭಂಗ ಯತ್ನದ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯಲು ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತ ತನಿಖೆ ನಡೆಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಬಣ್ಣದ ಮೂಲಭೂತವಾದಿ ದುಶ್ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಶೀಘ್ರಾತಿಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ಮಟ್ಟಹಾಕಬೇಕೆಂದು ವೇದಿಕೆಯು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತದೆ.

ವಂದನೆಗಳೊಂದಿಗೆ

ಕರ್ನಾಟಕ ಕೋಮು ಸೌಹಾರ್ದ ವೇದಿಕೆಯ ಪರವಾಗಿ,

ಕೆ.ಎಲ್.ಅಶೋಕ್
ಪ್ರಧಾನ ರಾಜ್ಯ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಗಳು

Mistaking Maududi for Mao!

 
Published 2013-11-28 13:04:29
In July 2007, during their visit to Iran, iconic Marxist revolutionary Che Guevara’s son and daughter were invited to Tehran University by an Iranian Islamic organisation.
The organisation described itself as an Islamic revolutionary internationalist outfit and it was its ‘academic wing’ that had invited Guevara’s off-springs.
The founder of the organisation began quoting from a Persian book on Che’s life, saying that the ‘martyr Che’ was also an internationalist and would have been their comrade in arms had he been alive today.
Then, the founder actually went on to suggest that Che was in fact ‘a Godly man’ who finally met God.
Che’s daughter speaking at the seminar in Tehran just before she was escorted back to the airport.
Che’s daughter speaking at the seminar in Tehran just before she was escorted back to the airport.

But, alas, when the chair invited Che’s daughter to come up to the podium and speak, she immediately put aside the speech she had prepared for the occasion and decided to speak extempore.

 
With a tense frown cutting across her forehead, Che’s daughter angrily insisted: ‘I don’t know what book you are quoting from but my father was a Communist who did not believe in God and as far as I know, never met God in the end either!’
Contrary to what the founder of the organisation had expected, the audience at the university, mainly made up of students, began to cheer and applaud and a minor scuffle broke out between the students and members of the Islamic organisation.
Che’s daughter was surrounded by the Iranian secret service and hastily escorted (along with her brother) to the Tehran airport.

This episode is symptomatic of the way numerous rightist forces have begun to adopt revolutionary leftist postures and rhetoric, especially in Muslim countries.
Many of these elements are doing this in a rather cynical manner, but curiously and as was exemplified by the Iranian organisation, such men and women actually believe that their Islamist ideals are close to those that were upheld by Marxist ideologues of yore.
It is true that the 20th century saw the emergence of certain leftist and progressive thinkers and politicians in Muslim countries who did attempt to fuse ‘political Islam’ with socialist and secular ideals (‘Islamic Socialism’ ‘Arab Socialism,’ ‘Ba’ath Socialism’, etc.).
However, not only did their experiments in this regard meet with gradual political and economic failures, these thinkers and politicians were (rather ironically) opposed by exactly the forces who began adopting leftist rhetoric after the Cold War.
Take for example what happened soon after the 1979 Islamic Revolution in Iran. It is a fact that much of the groundwork for that revolution was done by various leftist and communist organisations in the 1960s and early 1970s.
The radical clergy only directly plunged into the movement after 1976, and that too after initially basing their revolutionary message on the thoughts of Ali Shariati – an Islamic revolutionary thinker who had heavily punctuated his thoughts on ‘political Islam’ with Marxist concepts and symbolism.
After the revolution in which the clergy managed to eventually overshadow other forces involved in the revolution against the autocratic Shah, the Islamists were able to enact an ‘Islamic regime’.
But the regime soon went into overdrive against the leftists, many of whom had actually fought in the streets alongside the Islamists during the uprising.
Women members of leftist and Islamic organisations protest together against the Shah of Iran in 1978.
Women members of leftist and Islamic organisations protest together against the Shah of Iran in 1978.
Between 1981 and 1988, Amnesty International claimed that over 10,000 leftist opponents of the regime were executed in Iran. 1988 was the worst year when in a matter of five months, the Islamic regime executed 4,482 political prisoners, most of them belonging to leftist outfits such as the Mujahideen-i-Khalq and the communist Tudeh Party.
Of course, the Islamic organisation at the Tehran University conveniently failed to mention this when it over-enthusiastically equated Che’s ways with those of the Islamists.
Members of Iran’s elite Islamic force execute leftists (1988).
Members of Iran’s elite Islamic force execute leftists (1988).
Almost all of the Islamist outfits across the Muslim world that have been adopting leftist revolutionary rhetoric ever since the 1990s, played a major role in assisting the United States in curbing leftist forces in their respective countries during the Cold War (1949-1989).
The Muslim Brotherhood, the largest Islamist outfit across the Arab world, was strategically aligned to the political interests of the United States (mainly through the Saudi regime) during much of the Cold War.
Arab  nationalist Gamal Nasser (right) talks to a member of the Muslim Brotherhood soon after taking over power in Egypt in 1952. After falling out with Nasser, the Brotherhood attempted to assassinate him. Nasser ordered a brutal crackdown against the outfit’s leaders and members that only ended after his death in 1970.
Arab nationalist Gamal Nasser (right) talks to a member of the Muslim Brotherhood soon after taking over power in Egypt in 1952. After falling out with Nasser, the Brotherhood attempted to assassinate him. Nasser ordered a brutal crackdown against the outfit’s leaders and members that only ended after his death in 1970. 
 
Published 2013-11-28 13:04:29
Between the 1950s and 1970s it actively resisted secular, quasi-socialist and pro-Soviet regimes in Arab countries and also dismissed the whole concept of Arab nationalism in Egypt, Iraq, Syria, Libya, Algeria and even in the otherwise pro-West (but secular) Tunisia.
Today, the Muslim Brotherhood has moulded itself into a democratic expression of ‘political Islam’ in Egypt and Tunisia, whereas its main benefactor and patrons, the Saudi Arabia, continues to be under the thumb of a decadent reactionary monarchy.
But the Muslim Brotherhood does not disown the role it played in the past against socialism and secular Arab nationalism on the behest of a jittery Saudi monarchy.
It explains it as being a ‘tactful’ (as opposed to being an ideological) partnership with the United States to eliminate ‘atheistic communism’ from society.
However, more interesting is the rhetoric of the overtly militant factions that emerged from the Brotherhood, especially after Egyptian president, Anwar Sadat, officially recognised the state of Israel in1977.
Many of these organisations took part in the US and Saudi funded ‘Afghan jihad’ against the Soviet Union in Afghanistan (in the 1980s).
Though angry with the way Egypt had recognised Israel, the revolutionary Islamists’ main target remained to be leftists.
It was only after the end of the ‘Afghan jihad’ and the Cold War that many such organisations came together under the umbrella of Osama Bin Laden’s al Qaeda and began fusing puritanical and radical Islamist rhetoric and action with symbolism and imagery once associated with far-left Marxist and anarchist groups of the late 19th and early 20th century.
With the collapse of the Soviet Union and communism, the Islamists who found themselves suddenly orphaned by their Western allies, filled the vacuum created by the receding forces of the left.
Three prominent developments followed such a scenario:
1: Whereas between the 1950s and 1970s many progressive Muslim thinkers and regimes had tried to reconcile secularism and socialism with ‘political Islam,’ after the Cold War, right-wing Islamists (both militant and mainstream) who had opposed such manoeuvres began colouring their puritanical and ultra-conservative line of thinking and action with populist leftist rhetoric. And/or the same rhetoric that was once used by radical leftists against the US and Arab monarchs but rejected by the Islamists as being ‘atheistic.’
2: After the collapse of the Soviet Union, most Cold War leftists shifted their ideological focus from aspiring to revolutionising societies and states on Marxist/Maoist models. They now moved to work towards achieving social democracy and respect for the post-modernist ideals of ethnic, sectarian, religious and social diversity and pluralism. They suggested that Muslim societies that had generated right-wing radicalism from within were threatened more by this tendency rather than by ‘western imperialism’. However, there were (and are) Cold War leftists who were only willing to reconcile with the idea of Communism’s collapse by actually romanticising Islamists as being a new expression of anti-US ‘liberation.’ Tariq Ali and George Galloway are stark examples in this context.
3: After the Cold War and then 9/11, though the US and Saudi patronage for their old protégées in the shape of anti-left Islamists began to dramatically recede, this did not mean that the patronage shifted towards the more progressive forces. For example, the US continued to engage with those who had helped it distribute funds to the Islamists during the Cold War (such as the Pakistani security forces); whereas, in spite of the fact that Saudi Arabia began to lessen the funds it was providing to militant Salafi outfits during the Cold War, it has still to completely withdraw from the proxy war it is fighting (through puritanical Sunni outfits) against the Shia Muslims. Also, mindful of the fact that its anti-Soviet Cold War policies in Muslim countries actually gave birth to radical Islamic outfits, the US is still looking past progressive forces and instead now trying to aid the so-called ‘moderate’ Islamists.
The case of the red muffler
One of the most interesting (and at times downright silly) battles being fought between rightists mouthing leftist rhetoric and the liberals is taking place in the mainstream political arena of Pakistan.
Take the example of how a simple thing like a red coloured muffler has become a symbol of revolutionary commitment in Pakistan, especially after cricketer-turned-politician Imran Khan began wrapping his neck with one.
Revolutionary Khan?
Revolutionary Khan?
When journalist, publisher and TV personality par excellence, Najam Sethi, was asked last year whether he had begun to wear a red muffler after being inspired by Khan, Najam laughed off the question, suggesting he’d been wearing one ever since his student days in the 1960s.
Sethi, who today is considered to be one of leading liberal voices in Pakistan’s media, has had a history of being a Marxist as a college and university student.
And I doubt that a man of his intelligence would actually wear a red muffler to prove his leftist credentials. But yes, there are grown-up men in Pakistan who are using the red muffler (and in one case, a red cap), to actually advertise their revolutionary disposition.
The funny thing is all of them can quite easily be categorised as being entirely right-wing.
Capped in red but nowhere to go: Right-wing TV personality and ‘security analyst’ Zaid Hamid.
Capped in red but nowhere to go: Right-wing TV personality and ‘security analyst’ Zaid Hamid. 
 
Published 2013-11-28 13:04:29
Though, one can convincingly argue that red caps in Pakistan (and then mufflers) were first adorned (as leftist revolutionary statements) by Bacha Khan’s Pushtun nationalists, it was one of the first popular Pakistani politician who turned the idea of wearing something red to reflect leftist orientation into a popular fad. He was late Z.A. Bhutto.
Chairing a progressive populist democratic party (and then regime), Bhutto was a staunch admirer of Chinese Marxist ideologue and leader, Mao Tse Tung.
Z.A. Bhutto with his trademark ‘Mao cap.’
Z.A. Bhutto with his trademark ‘Mao cap.’
When he emerged as the chairman of the Pakistan Peoples Party (PPP) in 1967, Bhutto began to adorn a red ‘Mao cap.’
As a reaction, Islamic parties began adorning the ‘Islamic green’ to counter Bhutto’s ‘leftist red.’
Red caps and mufflers remained a constant with progressive Pushtun nationalist groups, members of the PPP’s student-wing (PSF) and some small Communist parties across the 1980s. Beanzir Bhutto too, wore a red Maoist cap when she returned from exile in 1986 and held huge anti-Zia rallies.
After the end of the Cold War when the US withdrew its patronage and funds from Islamist groups, who were used by the US to restrict the influence of the leftists in Pakistan, Mian Nawaz Sharif and leader of the conservative Pakistan Muslim League-Nawaz (PML-N), was perhaps the first mainstream politician in Pakistan to begin adorning a red muffler.
Though a protégée of military dictator Ziaul Haq and right-wing in his views, he (and his party) became more populist in orientation after being downed by a military coup in 1999.
PML-N became one of the first right-wing outfits in Pakistan to begin using leftist symbolism.
The trend was soon followed by the fundamentalist Jamat-i-Islami (JI). Though no JI leader could be seen wearing a red cap or muffler, many of them did begin to mimic the radical anti-US and populist lingo of (ironically) the same leftists whom the party had vehemently opposed during the Cold War.
After the end of the Cold War, Pakistan’s Jamat-i-Islami began to mimic the radical anti-US and populist lingo and symbolism.
After the end of the Cold War, Pakistan’s Jamat-i-Islami began to mimic the radical anti-US and populist lingo and symbolism.
Same is the case with men like former ISI chief, Hamid Gul, a staunch anti-Soviet and pro-US crusader in the 1980s.
These days, Gul too, can be found with a red muffler around his neck with jargon that mixes militaristic Islamist rhetoric with clichéd leftist sloganeering – even though ISI under him was busy torturing anti-US leftists in the 1980s.
What about Imran Khan then? He’s a classic example of those men who had found Z. A. Bhutto repulsive in the 1970s and 1980s, but have now suddenly found a liking of sorts for Bhutto.
It won’t be surprising to find a member of the JI or Imran Khan’s party today, who now believes that the man that they agitated against was actually closest to what they have been promising the masses these days: To make Pakistan an ‘Islamic welfare state.’
Of course, an Islamic welfare state is almost entirely a meaningless term. In theory, it simply means a welfare state in a Muslim majority country. But since all these new red muffler fans just cannot disengage from their faith-heavy interpretation of politics and the society, the ‘Islamic’ suffix is used.
But the fact remains, no amount of red mufflers and lefty rhetoric can change the reality that many of these men fought a concentrated war on the behest of the US with leftists throughout the Cold War and those who didn’t are simply mixing up their Maududi with Mao.
 
Dr. S. Akhtar Ehtisham

Blog syedehtisham.blogspot.com
All religions try to take over the establishment and if they fail, they collaborate with it, be it feudal or capitalist.

ಕಂಚಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ : ಒಂದು ನೈತಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು

 

– ಬಿ.ಶ್ರೀಪಾದ ಭಟ್

2004 ರಲ್ಲಿ ಕಂಚಿ ಕಾಮಕೋಟಿ ಪೀಠದ ಉದ್ಯೋಗಿಯಾಗಿದ್ದ ಶಂಕರರಾಮನ್ ಕೊಲೆಯಾಗಿದ್ದ. ನಂತರ ಅದೇ ಮಠದ ಪೀಠಾದಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದ ಜಯೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತಿ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಕೊಲೆ ಆರೋಪದ ಮೇಲೆ ಬಂಧಿಸಲಾಯಿತು. kanchi-seer-arrestedಆಗ ಈ ದಿಟ್ಟ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಜಯಲಲಿತ. ಆಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದ ಜಾತೀವಾದವನ್ನು, ಶೋಷಣೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದ ಡಿಎಂಕೆ ಪಕ್ಷ ಈ ಬಂಧನವನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಟೀಕಿಸಿದರೆ ಸಂಘ ಪರಿವಾರ ವರ್ಣಾಶ್ರಮದ ಬದ್ಧತೆಯ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಈ ಬಂಧನವನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಖಂಡಿಸಿ ಸದರಿ ಸ್ವಾಮಿಯ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಎಂದಿನಂತೆ ಮುಗುಮ್ಮಾಗಿತ್ತು. 2005 ರಲ್ಲಿ ಇದೇ ಸ್ವಾಮಿ ಜಾಮೀನಿನ ಮೇಲೆ ಹೊರಬಂದಿದ್ದಾಯಿತು. ನಂತರ ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣದ ವಿಚಾರಣೆಯನ್ನು ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತದ ತನಿಖೆಗಾಗಿ ಪಾಂಡಿಚೆರಿಗೆ ವಗಾಯಿಸಲಾಯಿತು. ಒಟ್ಟು 181 ಸಾಕ್ಷಿಗಳ ಹೇಳಿಕೆ ಪಡೆಯಲಾಯಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ 80 ಸಾಕ್ಷಿಗಳು ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿ ಇಡೀ ತನಿಖೆಯನ್ನು ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರು. ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಈಗ ಕೋರ್ಟ್ ತೀರ್ಪು ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿದೆ.

ಯಾವುದೇ ಸಾಕ್ಷಾಧಾರಗಳಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಜಯೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತಿ ಸ್ವಾಮಿಗಳನ್ನು ಆರೋಪಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಪ್ರಕರಣದ ಪ್ರಮುಖ ಸಾಕ್ಷಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪೋಲೀಸರಿಗೆ ತಿರುಗಿಬಿದ್ದವು. ಆಗಲೇ ಈ ಪ್ರಕರಣದ ಹಣೆಬರಹ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಇಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷೋಲ್ಲಾಸವು ತುಂಬಿ ತುಳುಕಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಗೌರವಿಸುವ, ಪ್ರೀತಿಸುವ “ದ ಹಿಂದೂ” ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಇಂದಿನ (28/11/2013) ತನ್ನ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಕಂಚಿ ಜಯೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತಿ ಸ್ವಾಮಿ ತನ್ನ ವಿಜಯವನ್ನು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಒಂದು ಪುಟದ ಜಾಹಿರಾತನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆ. ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಖೇದಕರ.

ಈ ಶಂಕರರಾಮನ್ ಕೊಲೆಯ ಹಿಂದಿನ ಕೆಲವು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಗತಿಗಳು:

  • ಕಂಚಿ ಕಾಮಕೋಟಿ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಿಯಾಗಿದ್ದ ಈ ಶಂಕರರಾಮನ್ ಜಯೇಂದ್ರ kanchi-seer-acquittedಸರಸ್ವತಿ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಬ್ಲಾಕ್‌ಮೇಲ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅದರ ಹಿಂದಿನ ರಹಸ್ಯ ಆತನ ಕೊಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಚ್ಚಿಹೋಯಿತು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಆತನ ಬ್ಲಾಕ್‌ಮೇಲ್ ಹಿಂದಿನ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಬೇಧಿಸಿದ್ದರೆ ಇಡೀ ಕೊಲೆ ಪ್ರಕರಣ ಮತ್ತೊಂದು ಆಯಾಮಕ್ಕೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಗಮನ ಹರಿಸಲಿಲ್ಲ.
  • 181 ಸಾಕ್ಷಿಗಳ ಪೈಕಿ ಸುಮಾರು 80 ಸಾಕ್ಷಿಗಳು ವಿಚಾರಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪೋಲೀಸರ ವರದಿಗಳಿಗೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿ ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣವೇ ದಾರಿತಪ್ಪುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರು. ಇದರ ಹಿಂದಿನ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ತನಿಖೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಲು ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಲಿಲ್ಲ.
  • ಶಂಕರರಾಮನ್ ಅವರ ಕುಟುಂಬ ಇಡೀ ಪ್ರಕರಣದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಜಯೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಕೊಲೆಯ ಆರೋಪಿಯೆಂದು ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಇದೇ ಸ್ವಾಮಿ ನಿರ್ದೋಷಿಯೆಂದು ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿ ತನಿಖೆಯನ್ನು ದಿಕ್ಕುತಪ್ಪಿಸಿದರು.
  • ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಂದರೆ 21 ನೇ ಮಾರ್ಚ 2013 ರಂದು ಶಂಕರರಾಮನ್ ಹತ್ಯೆಯ ಆರೋಪಿಗಳಲ್ಲೊಬ್ಬನಾದ ಕಾಥೀವರನ್ನನ್ನು ಚೆನ್ನೈನಲ್ಲಿ ಮರ್ಡರ್ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.
  • ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಜಡ್ಜ್ ಅವರ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್‌ಗೆ ಬೆದರಿಕೆ ಕರೆಗಳು ಬಂದಿತ್ತು ಎಂದು ಸಹ ಆಗ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿತ್ತು.

2004 ರಂದು (ಆದರ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶಗಳೇನೆ ಇರಲಿ) ಅಂದಿನ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ ಜಯಲಲಿತ ಈ ಜಯೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತಿ ಸ್ವಾಮಿಯಂತಹ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸುವ ದಿಟ್ಟತನ ತೋರಿದ್ದರು. ಸರಿಯಾಗಿ ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಇಂದುjayalalitha ಜಯಲಲಿತ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿರುವಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೇ ಈ ಕಂಚಿಪೀಠದ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ನಿರ್ದೋಷಿಯೆಂದು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಜಯಲಲಿತ ಈ ತೀರ್ಪಿನ ವಿರುದ್ಧ ಮೇಲ್ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸುವರೇ?? ಆ ಮೂಲಕ 2004 ರ ತಮ್ಮ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವರೇ?? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಂದು ಹೊರಳು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ. ಆದರೆ ಮುಂಬರುವ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ, ಜಯಲಲಿತ ಬಿಜೆಪಿಯೊಂದಿಗೆ ಮೈತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಂಡರೆ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಈ ಕಂಚಿ ಸ್ವಾಮಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಬಿಡಬಹುದು.

ಆದರೆ ಮಠಗಳು ಅದರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಈ ರೀತಿ ಸಾಕ್ಷಾಧಾರಗಳ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಆರೋಪಮುಕ್ತಗೊಂಡರೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆಶಯಗಳು ಭಗ್ನಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಪವರ್ ಪಾಲಿಟಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಪಳಗಿದ ಈ ಜಯೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಈ ತೀರ್ಪಿನಿಂದ ಮರಳಿ ಅಖಾಡಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ಆರೆಸಸ್ ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಸ್ವಾಮಿ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಇವೆ. ಮಸಲ 2014 ರ ಚುನಾವಣಾ ಫಲಿತಾಂಶ ಅತಂತ್ರವಾಗಿದ್ದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಈ ಜಯೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತಿ ಸಂಘಪರಿವಾರದ ಪರವಾಗಿ ಸಂಧಾನಕಾರನಾಗಿ ನಿಯೋಜಿತಗೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ 1999 ರಿಂದ 2004 ರವರೆಗೆ ಈ karunanidhi_dynastyಸ್ವಾಮಿಯ ದೆಹಲಿಯ ಹಾರಾಟಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಅವಲೋಕಿಸಿದರೆ ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ವಾಜಪೇಯಿ ಮತ್ತು ಅಡ್ವಾನಿ ಮತ್ತು ಸುಷ್ಮಾ ಸ್ವರಾಜ್‌ರಂತಹ ಪ್ರಮುಖ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದ ಈ ಸ್ವಾಮಿ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದರು.

ಕಡೆಗೆ ಧರ್ಮನಿರಪೇಕ್ಷಿತ, ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ರಾಷ್ಟ್ರವಾದ ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹಿಂದುತ್ವದ ಶಕ್ತಿಗಳು ಮರಳಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಲುಪುತ್ತಿವೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಫ್ಯಾಸಿಸಂ ಹೂಂಕರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಎರಡೂ ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಗಳು ಮೇಳೈಸುವ ದಾರಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಇಂದಿಗೂ ತೊಡಕಿನದಾಗಿದ್ದು ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಈ ದೇಶ ಸೇಫ್.

[ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಂತಕ ಕಂಚ ಐಲಯ್ಯನವರು 29 ನೇ ಜನವರಿ, 2005 ರಂದು ’ತೆಹೆಲ್ಕ’ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಬರೆದ ಲೇಖನವನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರಸ್ತುತವೆನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಅನುವಾದಿಸಿ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ. ಇದು ಜಯೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತಿ ಸ್ವಾಮಿಯ ಬಂಧನದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಲೇಖನ:]

– ಕಂಚ ಐಲಯ್ಯ

ಹಿಂದೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವ ಇಂದು ಆಳವಾದ ನೈತಿಕ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದೆ. ಬಿಜೆಪಿ ನೇತೃತ್ವದ ಸರ್ಕಾರ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ (1999-2004) ಕಂಚಿ ಪೀಠದ ಸ್ವಾಮಿ ಜಯೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತಿಗಳು ಬಿಜೆಪಿಯೊಂದಿಗಿನ ಪ್ರಭಾವಳಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಸಾಮಾಜಿಕ-ರಾಜಕೀಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೂಲಕ ನಡೆಸಿದರೆನ್ನಲಾದ ಅನೇಕ misdeeds ಇಂದು ಅವರ ಕೊರಳಿಗೇ ಗಂಟಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆಗಿನ ಬಿಜೆಪಿ ಸರ್ಕಾರ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈ ಕಂಚಿ ಜಯೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಗಳ ಕಛೇರಿಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಗೃಹ ಇಲಾಖೆಯೊಂದಿಗೆ ನೇರ ಸಂಪರ್ಕವಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ದೆಹಲಿಯ power centre ಈ ಕಂಚಿ ಸ್ವಾಮಿಗಳಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಪ್ತವಾಗಿತ್ತು. ಆಗಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಈ ಕಂಚಿ ಸ್ವಾಮಿಗಳು advani-kanchi-seerಹಿಂದುತ್ವ ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಂ ನಾಯಕರ ನಡುವೆ ಸಂಪರ್ಕ ಸೇತುವೆಯಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಆ ಸಂಧಾನಕಾರನ ಅನಭಿಷಿಕ್ತ ಪಟ್ಟವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಶಂಕರರಾಮನ್ ಕೊಲೆ ಆರೋಪದ ಮೇಲೆ ಈ ಕಂಚಿ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಸದರಿ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಅಧಿಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಅಪವಿತ್ರ ಸಂಬಂಧಗಳು ಇಂದು ಹಿಂದೂ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಸೋ ಕಾಲ್ಡ್ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ ಈ ಹಿಂದೂ ಸ್ವಾಮಿಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಆರೆಸಸ್ / ಬಿಜೆಪಿ / ವಿಎಚ್‌ಪಿ ಪಕ್ಷಗಳ ನೈತಿಕತೆಯೂ ಅಧ%ಪತನಕ್ಕೀಡಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಇವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನಂಬುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಸತ್ಯ ಸಾಯಿಬಾಬ ಅಥವಾ ಮಾತಾ ಅಮೃತಾನಂದಮಯಿರಂತಹವರ ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಬಗೆಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳು ತಲೆದೋರಿದರೂ ಅದು ಇಡೀ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಕಂಚಿ ಕಾಮಕೋಟಿ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ತಲೆದೋರಿರುವ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳಿಂದ ಇಡೀ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹಿಂದುತ್ವಕ್ಕೆ ತೀವ್ರ ಹಿನ್ನಡೆಯುಂಟಾಗಿದೆ .ಇಲ್ಲಿ ಜಯೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತಿಗಳು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಭಕ್ತರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಪೀಠವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದಿಶಂಕರರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಐದು ಶಂಕರ ಪೀಠಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕಂಚಿ ಕಾಮಕೋಟಿ ಪೀಠವು ಅತ್ಯಂತ ಕನ್ಸರ್ವೇಟಿವ್ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇಂದು ಈ ಪೀಠ ತೀವ್ರ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದೆ.

ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುವುದೇನೆಂದರೆ ಪರಸ್ಪರ ಉತ್ತಮ ಭಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಈ ಕಂಚಿ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಮತ್ತು ಜಯಲಲಿತರ ನಡುವೆ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವೇತಕೆ ತಲೆದೋರಿತು? ಆದರೆ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ಈ ಕಂಚಿ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಅಧಿಕಾರದ ಶಕ್ತಿಕೇಂದ್ರಗಳ ಬಳಿ, ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಬಳಿ ಪದೇ ಪದೇ ಒಡನಾಡುವುದೇತಕ್ಕೆ? ಈ ದೇಶದ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು ಮತ್ತು ಮಠಗಳು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಈ ಬಗೆಯ ಕೈಮ್‌ಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಬೇಕು?

ಈ ಕಂಚಿ ಕಾಮಕೋಟಿ ಪೀಠವನ್ನು ಹಿಂದುತ್ವದ ವ್ಯಾಟಿಕನ್ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರಲ್ಲಿ ಇರುವಂತಹ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಪ್ರೊಟೆಸ್ಟಂಟ್ ಪಂಗಡಗಳಂತೆಯೇ ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿಯೂ ಶೈವರು ಮತ್ತು ವೈಷ್ಣವರು ಎನ್ನುವ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಕುಲಗಳಿವೆ. ಈ ಕಂಚಿ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಬಂಧನವನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ ಪಕ್ಷವು ರಾಜಕೀಯಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ (2005 ರಲ್ಲಿ). kanchi-seer-jayalalithaಏಕೆಂದರೆ ಈ ಕಂಚಿ ಜಯೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಹಿಂದುತ್ವ ಐಡಿಯಾಲಿಜಿಯ ಪ್ರತಿಪಾದಕರು. ಮೊನ್ನೆಯವರೆಗೂ ಜಯಲಲಿತರನ್ನು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ರಕ್ಷಕಿ ಎಂದು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಜೆಪಿ ಪಕ್ಷ ಇಂದು ಈ ಸ್ವಾಮಿಗಳನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮನುವಾದವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕಾನೂನಿಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾದ, ಕಾನೂನನ್ನು ಮೀರಿದ ದೈವಾಂಶವುಳ್ಳವನು ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸತ್ತದೆ. ಇಂದು ಕಂಚಿ ಜಯೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತಿ ಸ್ವಾಮಿಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಬಿಜೆಪಿ ಪಕ್ಷವೂ ಸಹ ಈ ಮನುವಾದವನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಬಿಜೆಪಿಯಂತಹ ಪ್ರಮುಖ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವದ, ಮನುಧರ್ಮ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದರೆ ಇಂಡಿಯಾದ ಸಂವಿಧಾನದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳೇ ನಾಶಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಶಂಕರ ಪೀಠಾದಿಪತಿಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ಆದರ್ಶಪುರುಷರೆಂದೇ ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇಂದು ಕೊಲೆ ಆಪಾದನೆಗೊಳಗಾಗಿರುವ ಕಂಚಿ ಜಯೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ನಡತೆಗಳು ಬೇರೆಯದನ್ನೇ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟೇಕೆ ಮನುವಾದವನ್ನು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರುವ ಇಂಡಿಯಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಸಹ ಈ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಮತ್ತು ಅವರ ಪೀಠಗಳು ಪ್ರಶ್ನಾತೀತರು ಎಂದೇ ಜನತೆಗೆ ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಕೊಲೆ ಆರೋಪಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿರುವ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಪರವಾಗಿ ಮೃದು ಧೋರಣೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಇಲ್ಲಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಯಾವ ಸಂದೇಶವನ್ನು ರವಾನಿಸುತ್ತಿದೆ?

ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಈ ಮಠಗಳ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆಯನ್ನೇ ಗಮನಿಸಿ. ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಬಾರದೆಂದು ಇವರ ಒಂದು ಕಟ್ಟುಪಾಡು. ಒಂದು ಶಾಸನ. ಆದರೆ 2001 ರಲ್ಲಿ ಪುರಿ ಪೀಠದ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಿ ಅಮೇರಿಕಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಪರವಾಗಿ ಉಪನ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರು. ಇಂದು ಈ ಕಂಚಿ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಕೊಲೆ ಆರೋಪ ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಸಮಾಜ ಮಾತ್ರ ಇಂದು ಇವರ ಬೆಂಬಲಕ್ಕಿದೆ!! ತಮಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಲ್ಲ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀ ವಿಮೋಚನೆ ಕುರಿತಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದ ನೀತಿನಿಯಮಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹಟ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಇದೆಂತಹ ವಿಪರ್ಯಾಸ!

Cyber supari: Pay an online fixer, demolish a reputation

Cyber supari: Pay an online fixer, demolish a reputation

By : TNN | Nov 29, 2013,

 
It has long been speculated that shady operators play the social media to make and tar reputations, help netas to help damage rivals during elections and even trigger riots – all for a fee. Now, a sting operation conducted byCobrapost shows that such deadly players do exist and carry out online hit jobs for a price, ranging from a few lakhs to a couple of crores of rupees.

The sting, codenamed Operation Blue Virus, brings home cold truths on about two dozen IT companies that put social media to nefarious use.

Wearing the hat of a politician’s henchman, Cobrapost associate editor Syed Masroor Hasan asked these IT companies to launch a branding exercise for a tainted netaji on social media before the elections. Netaji would want to see his opponent maligned, never mind if it borders on character assassination, to help him win the polls.

“None of the IT companies turned down my propositions,” says Hasan. On his bidding, one IT professional drummed up a damaging blitz against a fictitious company. Another agreed to tar his boss, Cobrapost founder Aniruddha Bahal, even after he was told who Bahal was.

To help netaji add online muscle, the companies offered to create fakeFacebook pages and get their team to click likes or outsource the task for a fee. They proposed using a virus to swell the likes, to create fan following on Twitter, either getting their team to work on it or by buying packages of followers. Negative comments wouldn’t be allowed to show up. They’d make promotional videos go viral on YouTube and send bulk SMSs and emails, and if need be, coerce site administrators. They would, Cobrapost was told, destroy the reputation of netaji’s rival, even make fake videos showing him in a compromising position go viral, post negative information on his website and bring it down days before the polls.

These offers were audacious enough. But they pale before the ones made by some others. Cobrapost says Bipin Pathare of Mumbai’s Om Consultancy Services offered to put at netaji’s disposal software that splices electorate-demographic data with addresses and contact details.

Netaji could use this to identify a locality where a certain community is in a majority, Cobrapost was told. They can be forced to stay indoors by spreading a malicious rumour or detonating a crude bomb.

This helps effective booth management; in other words rig elections. Here’s what Pathare tells Cobrapost: “Haan issey toh yehi pata chalta kaun sa road pe kitna log XXX (he names the community) rehta hai … aisa mahaul set karna hai … uske andar bhi nahin aye… kuch gadbad hai … logon ko kuch ek rumour wo karne ka hai… udhar gadbad ho raha hai … bahar mat nikalna (This helps us know how many live on which road … we have to set an atmosphere… so they don’t enter the area … there is some disturbance … a rumour will have to be spread there is some disturbance … don’t venture out).” Pathare claims he has helped a local politician win an election using this method.

Professionals like Mohit Mahajan of Cloudmay India, a Noida-based IT company, have software which allows one to reach thousands in a flash. Such tools can be manipulated to disastrous consequences when the technology that drives social media helps users mask identity and veil their actions.

Professionals told Cobrapost on camera how they cover their tracks using offshore IP addresses or servers to upload content. They also use proxy codes, or simply hack others’ computers. They often use assembled laptops and disable tracking devices. Job done, the machines are destroyed. These tricks leave no tell-tale signs.

Last year’s exodus of Northeastern people from Bangalore and Hyderabad is a case in point. A shocked nation saw on TV thousands throng railway stations to board Northeast-bound trains. An SMS rumour that went viral triggered the scare. The incident spurred Cobrapost to carry out its undercover operation.

“It was in our knowledge that social media is being used for activities not so social. Last year we saw the exodus of Northeast people from cities like Bangalore sparked by a malicious rumour on SMS with no certain origin of source, we knew we had a story at hand,” Bahal says. Another instance of social media abuse leading to communal tension is the recent Muzaffarnagar riot.
How social media can be misused to tar an individual or a corporate house was borne out in two instances, although all IT companies interviewed agreed to negative publicity for money.

In one instance, Hasan got Priyadarshan Pathak of Websol Media, a Gurgaon company, to start a social media smear campaign against Mercury Aviation, a fictitious company, peppered with cartoons accusing it of cheating passengers, money laundering and helping terrorists.

Pathak sent threatening mails to its management. This he did for Rs 92,000, of which he was paid Rs 45,000 in two tranches. This job was done from the US, hacking an individual’s computer with one Jitendra Dalal’s help.

Pathak explained to Cobrapost: “Inka naam Jitendra Dalal hai … email address … diya hai kyoki unke paas poori team baithti hai toh fir kisi ke bhi system se wo apna … wahan pe kya hai ki saare fiber optics lagte hain … humare yahan toh apne naam pe connection lena hai … haan … jaise aapke naam se connection hai toh IP se pata chal jaata hai ki kis bande ke naam pe connection hai … wahan pe kya hota hai Google ke fiber optics hote hain … naam nahin dena hota hai wahan pe payment karni hoti hai ek code mil jaata hai … hum jis system mein code daalenge wahan pe net aa jayega (His name is Jitendra Dalal… I have given him my email because he has a team … he does this from anybody’s system … They use fibre optics there … here we have to get a connection in our name … you can know in whose name a connection is on… but Google uses fiber optics… you don’t have to give your name there … you pay and are allotted a code … when we enter the code in anybody’s system we get Internet there).”

This is how technology helps these players keep authorship of malicious content untraceable. Imagine the damage if such vicious propaganda is unleashed against a real corporate house or personality. The Cobrapost sting shows how a real entity can be demolished. Abhishek Kumar of Delhi’s Virinchi Software agreed to launch a calumny campaign against Bahal for Rs 10 lakh, even after he was told who Bahal was. The smear campaign accused the Cobrapost founder of not paying his staff, defrauding a former employer of crores and even having a hand in a murder case in the storybook town of Jubliganj. He was paid Rs 10,000 as advance. He accepted money on camera with these words: “Kaam ho jayega … jab paise pakad liye hain maine (The job will be done … when I have accepted money).

The price of online reputation management depends on intensity and duration. Pathare, for instance, charges Rs 10 lakh, excluding negative campaigns. “Lekin wo Facebook ka aadmi jo bahar baithta hai, uska sarhe saath lakh charge karta hoon main (But, for the Facebook team sitting out there, I charge Rs 7.5 lakh),” he told Cobrapost.

At a unit price of Rs 10 for Facebook and Rs 25 for Twitter, Abhishek charges about Rs 50 lakh: “kum se kum 10 rupaye ka ek like minimum maan ke chalo … Twitter pe ek unit aapko kum se kum 25 rupaye ka padta hai (A like will cost Rs 10 … a unit on Twitter will cost you Rs 25).” Negative publicity costs double, about 1.5 crore: “Maan lo agar ye kaam karenge ismein uska double baithega (Suppose, we do this work [negative publicity], it costs double).”

Trikam Patel of Triams in Bangalore will not charge less than Rs 3.5 crore. “Rs 3 crore all over India,” he said. Throw in Rs 50 lakh extra and he will deliver a smear campaign: “Aur 50 zyada de dete hain toh aur ek mera wo bhi ho jayega (Add Rs 50 lakh, I will do that [negative publicity]).”

Clients these companies service include corporate houses, NGOs, tainted government officials and the political class. Patel has this shocker: Some IT companies earn as much as 3% of their revenues from politicians.

If politicians felt slighted by an EC decision to bring social media campaigns under a code of conduct, they had a reason. But with this expose, EC stands vindicated.

How reliable is this online deception? The confessions of Patel are self-revealing: “Kahin news channel ko pata chal gaya ki bhai ye mantri log aise marketing kar rahe hain zabrdasti marketing kar raha hai … toh logon ka dil utar jaata hai (If some news channel know of this … the ministers are marketing themselves using these shady methods, they will lose the trust of the public).”


1. Abhishek Kumar | Virinchi Software, Delhi

2. Bipin Pathare | Om Consultancy, Mumbai

3. Trikam Patel | Triams, Bangalore

4. Priyadarshan Pathak | Websol Media, Gurgaon

 

 

— 

Peace Is Doable

 

How to spread communal hatred – Learn from BJP activists

 

How to spread communal hatred – Learn from BJP activists

How BJP Spreads Communal Hatred.
How BJP Spreads Communal Hatred.

This is how BJP provokes and orchestrates communal violence.

Ms. Asma Khan Pathan, District President of BJP Minority cell, Kheda, Gujarat tweeted an image of Muslims burning the Indian National Flag at 10:41 AM on 28 November 2013 claiming that to be of illegal Bangladeshis doing so in a protest in Assam. In reality, the image was that of JuD protesters burning the Indian flag in Karachi published in The Express Tribune, Pakistan on 14 August 2013.

Asma Khan Pathan - Dist. President of BJP.Minority cell.Kheda
Asma Khan Pathan – Dist. President of BJP.Minority cell, Kheda, Gujarat
–Read More At: http://www.truthofgujarat.com/spread-communal-hatred-learn-bjp-activists/#more-2651

 

India: No room for hatred, as winter session is UPA’s last chance

Hindustan Times, November 28, 2013

by Harsh Mander
November 21, 2013

The continued human suffering and cynical engineering of social ruptures in Muzaffarnagar is another reminder of the imperative for a law to prevent further communal violence. This statute was promised by the UPA government when it assumed power in 2004. But so far it has been unable to muster
the political courage to steer it through Parliament.

This winter session will be its last chance to redeem its pledge to its people for defending India’s secular democratic fabric.

This same winter, 20,000 people will be forced to subsist in makeshift camps in Muzaffarnagar: refugees from hate, exiled from their homelands for the crime of their religious identity. Electoral politics divide people and social fractures harden through hate, fear, violent intimidation and organised boycott.

Muslim residents emptied out of more than a hundred villages in the aftermath of September’s violent attacks spurred by angry claims — later proved false — that a Muslim boy was stalking a Jat girl. But when people tried to return to their villages, they faced blockades to employment in the Jat landlords’ fields, and some were attacked and killed.

Apart from farm labour, the main livelihood of impoverished Muslims of the region is ‘pheri’ — selling clothes from house to house — but as they try to recommence this, again they hit both boycott and threats. Their despair is compounded because hardly any arrests have been made despite more than 400 police complaints of murder, armed robbery and arson. Women speak in hushed voices about gang rapes. The few times the police enter a village for arrests, women block their paths and the police return empty-handed.

In many riots I have seen in the past, the surge of hate violence was almost always followed shortly after by elders and women of both communities reaching out to each other, by which some social healing and reconciliation would set in. Gujarat, Assam and now Muzaffarnagar represent a new dangerous phase in communal relations in India, in which hatred is actively fostered not just in the heat of the actual violence but equally in its aftermath.

Survivors are actively blocked from rebuilding their livelihoods through systematically organised social and economic boycott, and are discouraged from returning to their homes.

Through such social hate strategies, in Gujarat today many villages have been ‘cleansed’ of their erstwhile Muslim populations. Muslim ghettoes like Juhapara have grown from one and a half to four lakh, swollen with refugees from violence. People in Gujarat speak of ‘borders’ between Hindu and Muslim settlements, each almost fully segregated from the other. This threatens to be the new reality in Lower Assam, and now Muzaffarnagar.

There were no riots in the Muzaffarnagar countryside during Partition or the Babri demolition, but today it is being divided on communal lines, perhaps permanently. If communal organisations succeed in preventing mixed settlements of Hindus and Muslims, new generations will grow up knowing little about each other, with no bonds of understanding and friendship. This will be the beginning of the end of the idea of pluralist and tolerant India.

To effectively prevent identity-based targeted hate violence in India, the central pillar of the communal violence Bill must be passed to make state administrations legally accountable to prevent communal violence, and to control it effectively and in the shortest possible time.

Current laws fully empower governments to prevent and control hate violence: prosecuting those indulging in hate propaganda, the use of force and calling in the army. If state administrations wish to control even the largest outbreak of communal violence, they can do so in a matter of hours, not even days.

The problem is their deliberate failures to use the law to prevent such violence, and the permanent scars that such bloodshed leaves on communities that otherwise live together peacefully. The law must, therefore, create a new crime — ‘dereliction of duty by public officials’, which makes it a crime if they act — or deliberately do not act — in ways which allows or fosters communal violence.

‘Command responsibility’ makes not just the officer on the spot but the level from which commands emerged to not control hate violence criminally liable. If such a law was in place we would not have witnessed the criminal abdication of duty by officers to prevent communal carnages such as in 1984 in Delhi, 1992-93 in Bombay, 2002 in Gujarat and 2013 in Muzaffarnagar.

Other critical pillars of the proposed law are protecting victims’ rights to justice, and mandatory standards of relief and rehabilitation in the aftermath of communal violence. The importance of these is highlighted when we observe even an administration such as that currently in power in Uttar Pradesh which claims to be secular, failing to establish and run relief camps, provide effective support to rebuild destroyed livelihoods and homes, or to facilitate legal justice to the survivors.

The version of the Bill prepared by the National Advisory Council, with which I was closely associated, contains all these essential features. It has been attacked on two main grounds. The first is that it is the claim that it offers protection only to minorities, and second, that it compromises with the federal structure by creating a national authority with powers over states.

I contest both these claims, but these are not essential to the architecture of the law and can be given up to build consensus. The law can be made to apply to all, both minority and majority, and instead of a national authority, powers of oversight and advice to states can be given to the National Human Rights Commission, which already defends human rights without invading state autonomy.

There is just a small window before the general elections, in which everyone from the right to the Left of the political spectrum needs to come together, to rapidly build consensus on a law that makes state administrations legally accountable to prevent and control communal violence, and ensure survivors’ rights to reparation and justice.

India cannot afford the recurrence of the hate, suffering and social fractures of Muzaffarnagar yet again.

Harsh Mander is Director, Centre for Equity Studies

The views expressed by the author are personal

#India – Women Human Rights Defenders Day, Nov 29

#India – Women Human Rights Defenders Day, Nov 29

INDIA: Mother’s Quest for Justice

Anjuman Ara Begum *

The culture of women’s movement often set it root in motherhood as symbol or a weapon to create space. The notion of motherhood proved instrumental for women struggle for justice world wide. Patriarchal values existing in the society portrays women as inferior, however, this portrayal raises their presence and accessibility in public life as evident in various armed conflict situation. One of the rare positive impacts of armed conflict is increased women’s leadership through a change in gender roles though often not the gender relations.

Photo by: Sri Dasarath Deka

Meira Paibis, (meaning torch bearers) is a popular women’s group in Manipur active over a century to address the issues of rights affecting women’s life. Changing socio-political landscape in Manipur with the advent of British administration in the late 19th century and its end in 1947 had a profound influence on the subsequent course of women’s networks like that of the Meira Paibis which is based on solidarity. The historic Nupi Lal(women’s agitations) of 1904 and 1939, running of the Ima Keithel (mothers’/women’s market), the organization of Nupi Marup (women’s revolving credit group) etc are few examples. It was this solidarity among women led to withdrawal of the use of forced labour in 1904. The Nupi Lan or the Women’s war that started in 1939 was against the oppressive economic and administrative policies ruled by the Manipur Maharaja under the supervision of the then political agent Mr.Gimson (1933-45) in Manipur, which evolved later into a movement for a series of constitutional and administrative reform in the Kingdom.

Meira Paibi movement is rooted in the Ima Keithals of Imphal city in Manipur. Ima Keithal is the world largest all women’s market where seller are women and selling daily essential items. Presently there are 34 women’s solidarity groups in the Ima Keithal.

Of late in 1980s, the Meira Paibis became a household name for being instrumental in curbing alcoholism and with the deployment of armed forces in the state of Manipur; the Meira Paibis wore a different role by being in the fore front of protests against excessive use of force by armed forces and non-state armed groups. They came forward in public grouping themselves as ‘mothers’ since the maternal platform provides the adequate space required for women to raise their voices. The mobilization for such movement started in between March 1975 and June 1976. They were initially called as the Nishabandi due to their activities against alcoholism. As changes in the socio-political and economic occur, the women’s movement also reflects the nature of the societal structure. Hence since last two decades Meira Paibis are mostly seen active against atrocities by the armed forces and the armed opposition groups. They received world wide attention for their bold protest against the killing of a female after custodial death and sexual violence in 2004.

To cite an example of deviation from this trend, it would be worth to mention the mammoth hunger protest staged by single woman. The killing of ten persons by paramilitary forces at Malom, Manipur on November 2, 2000 followed by brutal combat operation left Irom Sharmila shocked at the anarchical act of the state agencies. She decided to begin a fast unto death demanding the repeal of the Act responsible for such brutality on the part of the state, the Armed Forces (Special Powers) Act, 1958. Thus began the fight of Irom Sharmila, the Iron Lady from Manipur whose fast completed 13 years recently. Though Sharmila began her marathon fast in protest, the investigation into the Malom massacre has still not yet been completed even after 13 years. It’s only in January 7, 2010, a team of the judicial officials led byTh. Surbala, the District and Session’s Judge, Manipur East, conducted a spot inquiry at Malom. However, the victims are yet to get justice. Since November 2, 2000, Sharmila continued to be arrested under section 309 of IPC for her attempted suicide each year.

Another glorious example of women’s movement in North East India that used motherhood as platform, is the Naga Mothers Association (NMA). Formed on 14th February, 1984 as a voluntary organization, the mothers committed to fight social evil which they continued till today. In 1970s and 1980s, they initiated resistance against alcoholism and drug addiction. However, challenges emerged as counter insurgency operations intensified in the state resulting enforced disappearances, extrajudicial killings and .

NMA adopted different strategies as mothers. They offered themselves as negotiators and engaged in dialogue with men deployed as armed forces by the state or those enrolled as the ‘nationalist’ activist representing armed groups, appealing both the parties for total cessation of bloodshed. NMA supported mothers and family members of the disappeared and started a campaign to honour the dead. NMA would arrange for funeral of the unidentified deceased by covering them with traditional shawls, preparing coffins and burial grounds.

NMA joined hands with other Naga organizations like Naga Hoho, Naga Peoples Movement for Human Rights (NPMHR) and Naga Students Federation (NSF) etc. Peace movement under the banner, ‘Shed No More Blood’, was launched in 1990s to engage in dialogue with all parties to the conflict to cease blood shed. Mothers took journeys to the hill terrains in Burma and other difficult places to reach the rebel leaders as well as army officials for support. This trust-building process continues even in the midst of occasionally resurgent violence and constant suspicion. The NMA has provided a common platform for different parties and factions to meet and dialogue with one another.

Similarly, in Assam, Matri Manch and Mahila Samities played a seminal role in political mobilization both pre and post Indian independence period. They addressed violence against women, human rights issues specially killings and sexual violence by armed forces. Teresa Rehman, journalist, write that the ‘the first Mahila Samiti was established in Dibrugarh in 1915. These groups were formed as local associations in Assam’s urban centres and particularly picked up momentum during the 1920s’. To ease the life of women and to secure leisure time for them, the Samities passed resolution back in 1948 to fix meal timing in the family. Lunch was decided to be at 12 noon and dinner at 10 pm.

Despite the shield of motherhood, women human rights defenders face peculiar challenges due to existing gender discrimination in the society. Women activists in the region often cited of domestic violence, restricted mobility and sexual harassment at workplace as reasons for their limited participation in human rights activities.

Social notion of women as a symbol of ‘honour’ and dignity of the family has created silence over the issues of violence against women. Women in general and women activists constantly feel challenged to overcome stenotypes. The need of the hour is that each member of the society fosters a culture to respect and cooperate with the women human rights defenders in their struggle. It is for the interest of the whole society. There should be helping hands with dignity not with violence.

Published on the occasion of Women Human Rights Defenders Day, November 29, 2013

*About the author: Anjuman Ara Begum is Program Officer – India Desk at Asian Human Rights Commission and can be contacted at e-mail india@ahrc.asia

 

ಕರಾವಳಿ ಅಲೆ ಯ ವಿಟ್ಲ ವರದಿಗಾರನ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆ ; ಮೂಲಭೂತವಾದಿ ಕೃತ್ಯ ಖಂಡನೀಯ ; ಕ.ಕೋ.ಸೌ.ವೇದಿಕೆ

Image

ವಿಟ್ಲದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕರಾವಳಿ ಅಲೆ ವರದಿಗಾರ ವಿ.ಟಿ.ಪ್ರಸಾದ್ ಅವರ ಮೇಲೆ ಸುಮಾರು 40 ಜನ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಿದ್ದು, ಇದನ್ನು ಕ.ಕೋ.ಸೌ.ವೇದಿಕೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಖಂಡಿಸಿದೆ. ವರದಿಗಾರನ ತಪ್ಪು ಏನಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಇಂತಹ ಕೃತ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ ಸರಿಪಡಿಸಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ತಪ್ಪು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾನೂನಿನ್ವಯ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತೇ ಹೊರತು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲ. ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲಾಡಳಿತ ಇಂತಹ ಕಾನೂನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಕೂಡಲೇ ಬಂಧಿಸುವ ಮೂಲಕ ಕಾನೂನಿನ್ವಯ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಪಡಿಸಬೇಕೆಂದು ವೇದಿಕೆ ಆಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಕರಾವಳಿ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ‘ನೈತಿಕತೆ’ ಯ ಹೆಸರಿನ ‘ಅನೈತಿಕ’ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲು ಕೆಲವು ಸಂಘಟನೆಗಳು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿಗಳು ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದು, ಇದನ್ನು ವೇದಿಕೆ ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಸೌಹಾರ್ದತೆಗೆ ಭಂಗ ತರುವ ಯಾವುದೇ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೇ ಕಾನೂನಿನ ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸಬೇಕೆಂದು ವೇದಿಕೆ ಆಶಯವಾಗಿದೆ. ದೇಶಪ್ರೇಮ – ಧರ್ಮ ಪ್ರೇಮ ಬೇಕು ನಿಜ, ಅದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಹಿಂಸೆ ನಡೆಸಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವಂತಹದ್ದಲ್ಲಾ. ಆರೋಪಿಗಳು ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮ – ಸಂಘಟನೆಗೆ ಸೇರಿದ್ದರೂ ಅವರು ನೆಲದ ಕಾನೂನಿಗೆ ಬದ್ಧರಾಗಿರಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ, ಇಂತಹ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ವೇದಿಕೆ ಯಾವತ್ತೂ ಬೆಂಬಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಈ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆ ಕೂಡಲೇ ಇದರ ಹಿಂದಿರುವ ಶಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಂಧಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಕಾನೂನಿನ ಪಾಠ ಹೇಳಿಕೊಡಬೇಕು ಎಂದು ವೇದಿಕೆ ಆಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ.

ಆರೋಪಿಗಳನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸುವ ಮೊದಲು ‘ಲೀಲಾ’ರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಮೋದಿಯವರೇ

ಆರೋಪಿಗಳನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸುವ ಮೊದಲು ‘ಲೀಲಾ’ರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ ಮೋದಿಯವರೇ

(ಕೃಪೆ : ಭೂತಗನ್ನಡಿ ಬ್ಲಾಗ್ )

 
 

    “..ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರ ಮೇಲೆ ಭರವಸೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ಅನೇಕರಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ. ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಈ ದೇಶ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರಗತಿ ಕಾಣಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಆಶಿಸಿದವನು ನಾನು. ಆದರೆ ಅವರ ‘ನಮೋ ಬೆಂಬಲಿಗರು’ ತಾಲಿ ಬಾನಿಗಳಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕ್ರಿಮಿನಲ್‍ಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ನನ್ನನ್ನು ತೀವ್ರ ಆಘಾತಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸಿದೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನನ್ನ ನಿಲುವನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪರಾಮರ್ಶಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಮತ್ತು ವೈಭವೀಕರಿಸುವ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ನಾನೆಂದೂ ಸಹಿಸಲಾರೆ..

ಲೀಲಾ

        ರೋಮೋ ಪಿಂಟೋ  ಮಂಗಳೂರು
 ಹೋಮ್‍ಸ್ಟೇ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಯ ಆರೋಪದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತರಾದವರನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸುವುದೇ? ಇದು ಹೇಗೆಂದರೆ, ಕಸಬ್ ಮತ್ತು ಉಸಾಮಾಗೆ ನೋಬೆಲ್ ಕೊಟ್ಟಂತೆ. ಆರೋಪಿಗಳನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸುವ ಇಂಥ ನಾಯಕರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರಿಗೆ ಕೆಲಸವಾದರೂ ಏನಿದೆ? ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗಳಿಗೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಬಹುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಇವರಿರುವಾಗ ಭಾರತವನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಅವರ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಭಾರತದ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರು; ಭ್ರಷ್ಟಾ ಚಾರ, ಹತ್ಯಾಕಾಂಡ ಮತ್ತು ಇಂಥ ಕೃತ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ ದೇಶವನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಧ್ವಂಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..
        ದೀಪಕ್ ಕುಮಾರ್       
 ನಮೋ ಭಾರತ್- ಸಮಾಜದ ಪಾಲಿಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಎಂಬುದು ಈ ಸನ್ಮಾನ ಹೇಳಿಕೆಯಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಇವರ ನಾಯಕ ಮೋದಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾದರೆ ಏನಾದೀತು? ಅವರು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಆಡಳಿತವನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲರು? ನಮೋ ಭಾರತ್‍ಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳು. ಯಾಕೆಂದರೆ, ನೀವೇ ನಿಮ್ಮ ಮುಖವನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಿದ್ದೀರಿ.
        ವಿನ್ಸೆಂಟ್ ರಾಡ್ರಿಗಸ್ ಬೆಂಗಳೂರು
 2013 ಅಕ್ಟೋಬರ್ 22ರಂದು ದಾಯ್ಜಿ ವರ್ಲ್ಡ್  ಡಾಟ್ ಕಾಮ್‍ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಸುದ್ದಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಹರಿದು ಬಂದ ನೂರಾರು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರಷ್ಟೇ ಇಲ್ಲಿವೆ. ಆ ಸುದ್ದಿ ಹೀಗಿತ್ತು:
    ‘.. ಹೋಮ್‍ಸ್ಟೇ ದಾಳಿ ಪ್ರಕರಣದ ಆರೋಪಿಗಳನ್ನು 2013ರ ನವೆಂಬರ್ ಮೊದಲ ವಾರದಲ್ಲಿ ಸನ್ಮಾನಿಸಲಾಗುವುದೆಂದು ನಮೋ ಭಾರತ್‍ನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಡಾ| ಪ್ರಸಾದ್ ಭಂಡಾರಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ..
   ಏನು ಹೇಳುತ್ತೀರಿ ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ? ಸನ್ಮಾನ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಡಿಕ್ಷ್ ನರಿಯಲ್ಲಿ ‘ವಿಶೇಷವಾದ ಗೌರವ’, ಪುರಸ್ಕಾರ.. ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಅರ್ಥಗಳಿವೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ಹೋಮ್ ಸ್ಟೇಯ ಮೇಲೆ 2012ರ ಜುಲೈಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ದಾಳಿಯನ್ನು ‘ಗೌರವಾರ್ಹ’ ಎಂದು ನಮೋ ಭಾರತ್ ಪರಿಗಣಿಸಿರುವುದು ಯಾವುದರ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ? ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಗೌರವಾರ್ಹ ಅಥವಾ ಖಂಡನಾರ್ಹ ಎಂದು ವಿಭಜಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮಾನದಂಡಗಳು ಇರಬೇಕಲ್ಲ, ಅವು ಯಾವುವು? ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಕೈ ಮಾಡುವುದೇ? ಅವರನ್ನು ನಗ್ನಗೊಳಿಸುವುದೇ? ಇಡೀ ದೇಶವೇ ಖಂಡಿಸಿದ, ಛೀ, ಥೂ.. ಅಂದ ದಾಳಿಕೋರರನ್ನು ನಮೋ ಭಾರತ್ ಗೌರವಾರ್ಹರು ಎನ್ನುವುದಾದರೆ, ಈ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಗತಿಯೇನು? ಸಂಸ್ಕøತಿಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವೇನು? ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಅಧಿಕ ಸಮಯ ಜೈಲಲ್ಲಿದ್ದ ಆರೋಪಿಗಳನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸ ಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಅವರು ಎಂಥ ದೇಶವನ್ನು ಕಟ್ಟಬಲ್ಲರು?
    ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿದೆ.
ಸಂಗೀತ್ ಸೋಮ್
ಸುರೇಶ್ ರಾಣಾ
   ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಆಗ್ರಾದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ವಾರ ನ. 21ರಂದು ನಡೆದ ಮೋದಿ ರಾಲಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಇಬ್ಬರು ಶಾಸಕರನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ ಸನ್ಮಾನಿಸಿದೆ. ಸನ್ಮಾನದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇವರಿಬ್ಬರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮುಖಂಡ ಕಲ್‍ರಾಜ್ ಮಿಶ್ರಾ ಕೂತಿದ್ದರು. ‘ಕಭೀ ಕಭೀ ಕ್ರಿಯಾ 1 ಕಿಲೋ ಗ್ರಾಂ ಹೋತೋ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಾ 1 ಕ್ವಿಂಟಾಲ್ ತಕ್ ಹೋಜಾತೀಹೆ – ಎಂದು ಮುಝಫರ್ ನಗರ ಗಲಭೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರುವ ಬಿಜೆಪಿ ಮುಖಂಡ ಕಲ್ಯಾಣ್ ಸಿಂಗ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು. ಏನಿವೆಲ್ಲ? 60ರಷ್ಟು ಮಂದಿಯ ಸಾವಿಗೆ ಮತ್ತು ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿಯ ನಿರಾಶ್ರಿತ ಬದುಕಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಮುಜಫ್ಫರ್ ನಗರ್ ಗಲಭೆಯ ಆರೋಪಿಗಳಿಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಸನ್ಮಾನಿಸಿದೆ? ಕೋಮುಗಲಭೆಯ ಆರೋಪ ಹೊತ್ತು ಜೈಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಸನ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹವಾಗುವಂಥ ಸಂಗತಿಯೇ? ಸಂಗೀತ್ ಸೋಮ್‍ರಂತೂ ಇಡೀ ಗಲಭೆಯ ರೂವಾರಿ ಎಂಬ ಆರೋಪ ಹೊತ್ತು ಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸಿಯಾಲ್ ಕೋಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳರಿಬ್ಬರನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ಥಳಿಸಿ ಕೊಂದ ವೀಡಿಯೋವನ್ನು ತನ್ನ ಫೇಸ್‍ಬುಕ್‍ಗೆ ಅಪ್‍ಲೋಡ್ ಮಾಡಿ, ‘ಇದು ಮುಝಫರ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಹಿಂದೂ ಯುವಕರನ್ನು ಕೊಂದ ವೀಡಿಯೋ..’ ಎಂಬಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಓರ್ವ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿ ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾರೆಂದರೆ ಅದು ಅರ್ಹವಾಗಬೇಕಾದದ್ದು ಸನ್ಮಾನಕ್ಕೋ ಖಂಡನೆಗೋ? ಯಾಕೆ ಮೋದಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿಲ್ಲ? ಮನ ಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್‍ರನ್ನು ‘ಮೌನ’ ಮೋಹನ ಎಂದು ಟೀಕಿಸುವ ಮೋದಿ, ತನ್ನದೇ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಈ ಸನ್ಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ಮೌನ ವಹಿಸಿದರು? ಈ ಸನ್ಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ನಿಲುವೇನು? ಹಾಗಂತ, ಈ ಸನ್ಮಾನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ದಿಢೀರ್ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಎಂದೂ ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಮೋದಿ ರಾಲಿಗಿಂತ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳ ಮೊದಲೇ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಅಧಿಕೃತ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಸನ್ಮಾನವು ನಮೂದಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಪಾರದರ್ಶಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡುವ ಮೋದಿ, ತನ್ನದೇ ಪಕ್ಷದ ಸನ್ಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಏನೊಂದೂ ಮಾತಾಡದಿರುವುದು ಏನನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ? ಈ ಸನ್ಮಾನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಅವರ ಸಮ್ಮತಿಯಿಂದಲೇ ಜರುಗಿದ್ದೇ? ಅವರನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ಹಠ ಬಿಜೆಪಿಗೆ ಇದ್ದದ್ದೇ  ಆಗಿದ್ದರೆ, ತನಿಖೆ ಮುಗಿಯುವ ವರೆಗೆ ಸನ್ಮಾನವನ್ನು ಮುಂದೂಡಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗೆ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಎಚ್ಚರವನ್ನು ಪಾಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದ ಮೇಲೆ ಮೋದಿಗೂ ನಮೋ ಭಾರತ್‍ನ ಪ್ರಸಾದ್ ಭಂಡಾರಿಗೂ ಏನು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ?
ಅನಂತಮೂರ್ತಿ
ಚೇತನ ಭಗತ್
ಗಿರೀಶ್ ಕಾರ್ನಾಡ್
ಅರುಂಧತಿ ರಾಯ್
   ಮುಂತಾದವರನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವುದೇ ಸ್ಯೂಡೋ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸ್ಟಗಳೆಂದು (ನಕಲಿ ಜಾತ್ಯತೀತರು). ಜಾತ್ಯತೀತತೆಗೆ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರು ಕೊಡುವ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಬೆಂಬಲಿಗರು ಅಪಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡೋಣ. ಬಿಜೆಪಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಮ್ ಯಾವ ಬಗೆಯದು? ಒಂದು ಕಡೆ, ‘ತನ್ನ ಕಾರಿನಡಿಗೆ ನಾಯಿ ಮರಿ ಬಿದ್ದರೂ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ’ ಅನ್ನುವ ಮೋದಿ; ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ, ಮನುಷ್ಯರನ್ನೇ ಕೊಂದ ಆರೋಪಿಗಳನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸುವ ಅವರ ಪಕ್ಷ – ಇದು ಬಿಜೆಪಿಯ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಮ್ಮೇ? ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಮ್‍ಗಿಂತ ಈ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಮ್ ಹೆಚ್ಚು ಉನ್ನತವಾದದ್ದು ಎಂದು ಅದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆಯೇ? ಓರ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರಧಾನಿ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರೋ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂದು ತೀಮಾನಿಸ ಬೇಕಾದದ್ದು ಅವರ ಗಡ್ಡ, ಭಾಷಣ ಕಲೆ, ಹಾವ-ಭಾವಗಳನ್ನು ನೋಡಿಯಲ್ಲ. ಗಡ್ಡ ಇರುವ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲದ, ಭಾಷಣ ಕಲೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ, ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವ ಮತ್ತು ವಿರೋಧಿಸುವ, ತನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಮತ್ತು ಅನುಸರಿ ಸದ.. ಮಂದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿಲುವು ಏನು ಎಂಬುದೇ ಅರ್ಹತೆಯ ಮಾನದಂಡ. ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಮಾನದಂಡವನ್ನಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು ಮೋದಿಯನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಹೋದರೆ, ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಅನರ್ಹತೆಯೇ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‍ನ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಮೋದಿ ಈಗಾಗಲೇ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವಿಸ್ ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿರುವ ಕಪ್ಪು ಹಣವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅನ್ನು ಗೇಲಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಇದೇ ಮೋದಿ ಮೊನ್ನೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ರಾಜ್ಯ ಬಿಜೆಪಿ ಸರಕಾರದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಾದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಗೆರೆಯ ಉಲ್ಲೇಖವನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಅಂದರೆ ಇದೇ ಏನು? ಮೋದಿಯವರ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಮ್‍ನಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನೂ ವಿಭಜಿಸಲಾಗಿದೆಯೇ? ಬಿಜೆಪಿಯ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಸಹ್ಯ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‍ನದ್ದು ಮಾತ್ರ ಅಸಹ್ಯ ಎಂಬುದು ಮೋದಿ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಮ್‍ನ ವಿಶೇಷತೆಯೇ?
   “.. ಓರ್ವ ಮಹಿಳೆಯ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತಸ ಪಡುವ ಸಂದರ್ಭ ಯಾವುದು ಗೊತ್ತೇ? ತಾಯಿಯಾಗುವ ಕ್ಷಣ. ತಾಯಿಯ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಬಲು ದೊಡ್ಡ ಕನಸು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ತಾಯಿ ಬದುಕಬಲ್ಲಳು. ಅಂಥದ್ದೊಂದು ಕನಸಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಮಗ. ನನ್ನ ಕನಸಿನ ರಾಜಕುಮಾರನಾಗಿ ಅವನು ಬೆಳೆದ. ಆದರೆ ನಾನವನನ್ನು ಕಳಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖದ ಸಂದರ್ಭ ಕೂಡ ಇದುವೇ. ಮಗ ಇಲ್ಲವಾಗುವ ಮೂಲಕ ನಾನೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳಕೊಂಡೆ. ನನಗೆ ನನ್ನ ಜಗತ್ತು ಇಲ್ಲದಾಯಿತು. ಅವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಕಣ್ಣೀರಾಗದ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನವನ್ನೂ ನಾನು ಕಳೆದಿಲ್ಲ. ಅವನು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೇನು ಮಾಡಲಿ, ಕಣ್ಣೀರಾಗದೆ ನನಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ದಾರಿಯಿದೆ? ಅವರು ಅವನನ್ನು ಕೊಂದರು. ಅವನನ್ನು ಯಾರು ಕೊಂದಿರುವರೋ ಅವರ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರು ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿದೆ. ರೋಗಿಯಾಗಿರುವ ನಾನು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಸಾಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಕಣ್ಣೀರು ಅವರನ್ನು ಖಂಡಿತ ತಟ್ಟಲಿದೆ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ನ್ಯಾಯವೂ ಲಭಿಸದ, ಅಸಹಾಯಕ ತಾಯಿಯೋರ್ವಳ ಕಣ್ಣೀರಿದು. ಕಣ್ಣೀರಿನೊಂದಿಗೆ ನಾನಿದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ನ್ಯಾಯಾಲಯವನ್ನೂ ಪೊಲೀಸರನ್ನೂ ಖರೀದಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಆಕಾಶದಿಂದ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಪ್ರಬಲ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಆ ಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರಹಾರವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡಿಯೇ ಕಾಡುತ್ತದೆ- ನೀವು ಕಣ್ಣೀರಾಗಲಿದ್ದೀರಿ..”
   2006 ಮಾರ್ಚ್ ನಲ್ಲಿ ಸಾವಿಗೀಡಾದ ಲೀಲಾ ಎಂಬ ಕೇರಳದ ತಾಯಿಯೋರ್ವರು ಬರೆದ ಆತ್ಮಕಥೆಯಿಂದ ಹೆಕ್ಕಿದ ತುಣುಕಿದು. ಆರ್‍ಟಿಓ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವರ ಏಕೈಕ ಮಗನನ್ನು ಮಾಫಿಯಾ ಬಲಿ ಪಡೆದಿತ್ತು. ನಿಜವಾಗಿ, ಲೀಲಾ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ನಾವು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಇಂಥ ತಾಯಂದಿರು ಇವತ್ತು ಗುಜರಾತ್‍ನಲ್ಲಿ, ಮುಝಫರ್ ನಗರದಲ್ಲಿ, ಹೋಮ್ ಸ್ಟೇಯ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಹೆಸರು ಆಯಿಷಾ, ಸೆಲೆನಾ, ದಮಯಂತಿ.. ಏನೇ ಆಗಿರಬಹುದು. ಅವರೆಲ್ಲರ ಕಣ್ಣೀರು ಒಂದೇ. ಆ ಕಣ್ಣೀರೇ ನಿಜವಾದ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಮ್. ಸಂಗೀತ್ ಸೋಮ್ ಮತ್ತು ಸುರೇಶ್ ರಾಣಾರನ್ನು ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿ ಸನ್ಮಾನಿಸಿದ ಬಿಜೆಪಿ ಮತ್ತು ಹೋಮ್‍ಸ್ಟೇ ಆರೋಪಿಗಳನ್ನು ಸನ್ಮಾನಿಸುವ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿದ ನಮೋ ಭಾರತ್‍ಗೆ ಇದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿ ಬಿಡಲಿ. ಅಂದಹಾಗೆ,
   2010ರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಬರೇಲ್ವಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕೋಮು ಗಲಭೆಯ ಆರೋಪಿ ತೌಕೀರ್ ರಝಾ ಖಾನ್‍ರನ್ನು ಮೊನ್ನೆ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿದ ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷದ ನಿಲುವನ್ನು ಖಂಡಿಸು ತ್ತಲೇ ನಾವು ಮೋದಿ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಮನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

Charactised by overflowing gutters, Bombay Hotel area is developing into second biggest minority ghetto in Ahmedabad

Charactised by overflowing gutters, Bombay Hotel area is developing into second biggest minority ghetto in Ahmedabad

bh10A new minority-dominated ghetto, which cropped up in Ahmedabad a result of the 2002 Gujarat riots, has taken shape in the state’s biggest city, which is laying claim for Unesco’s heritage tag. Ironically, the ghetto reflects sharp indifference on the part of government authorities towards people’s basic problems. Rafi Malek* describes how the ghetto is devoid of even the bare minimum facilities that should be provided to it:   

The Bombay Hotel area, situated in Ahmedabad, is a big ghetto of marginalized Muslims of around 10,000 families. Most of the families came in after the 2002 communal violence, displaced from different parts of Ahmedabad city and suburbs. Some of the people who have been displaced due to urban development programmes also have moved to this area. Now it has become the second biggest ghetto of Muslims in Ahmedabad city – next only to Juhupura, which is not very far away.

The area is in the southern part of city surrounded by industrial manufacturing units, highly polluted. It is unfit for inhabitation. It is also just beside the waste dumping site of the Ahmedabad Municipal Corporation (AMC).  The area is about a couple of kilometres away from the main road, with very limited modes of transport for the people living there. There are two private schools with poor infrastructure and under qualified teaching staff. The only government school is in Danilimda, three km away.

bh1Electricity connections were provided recently, but the settlements in this area still do not have proper roads nor do they have drainage connections. In the monsoon it is very difficult to reach the interior colonies, and more than 30 per cent of the land remains water-logged throughout. Earlier it was a natural drain of eastern part of city, now the course of water is obstructed due to unplanned construction of private colonies, thus causing water logging.

The entire habitat occupies about 500 hectares of land with a population of 50,000. There are many small housing societies and private houses constructed without any planning. The AMC still does not have a plan for the holistic development of this area. The poor lower middle class families mainly displaced have been taking refuge in this area, unable to find any other area to live; and live in extremely inhuman conditions without any civic amenities or services.

bh2A profile of the area suggests that about 95 per cent of the families are daily wage earners. Most of them have fallen prey to unscrupulous real estate operators and builders who exploit these families by giving poorly constructed houses to these families at daily instalments of Rs. 40 to Rs 100. There are only two Integrated Child Development Scheme (ICDS) centres for the population of 50,000 people.

Situation of children

The approximate child population in the area is 10,000. Rate of drop out or pushed out children is approximately 50 per cent. The four private schools have only 500 children. About 35 per cent of the children go for various kinds of labour in the surrounding textile printing factories, oil barrel cleaning work, scrap industry, units manufacturing iron, garbage collection, rag picking and scrap sorting.

bh4Sexual abuse of the adolescent and young girls who go out to work and to fetch water is rampant in the area.

Education

In Bombay Hotel area there are approximately 5,000 girl children and 5,000 boys who do not go to school. There are four private schools with no infrastructure and extremely low standards of education, with unqualified and lowly-paid teachers. There are a few children who attend these schools but the residents themselves have realized that it is not worth sending children to these schools. The only government school of the area converted into Bus Rapid Transit System (BRTS) bus depot and the school has been shifted on the bank of Chadola lake which is around two km from the interior part of Bombay Hotel area.

Health

bh3In Bombay Hotel area, even this facility is not there. In the absence of ICDS anganwadis in its colonies, the extent of malnourishment amongst children between 0-6 years of age is alarming. A casual observation of children in both localities reveals serious grades of malnourishment.

Water

In Bombay Hotel area many houses have been given water connections from the local private bore well by the builders. People have to pay around Rs 125 to Rs 175 per month to get water. The supply is supposed to be for one hour a day. During the first 20 minutes dirty muddy and coloured water comes out, after which seemingly clean, usable water would start flowing. It is actually contaminated. Inadequate supply of potable water is one of the major causes of morbidity and infant mortality in these communities.

Drainage

bh6In Bombay Hotel area there are overflowing soak pits and stagnant open drains posing serious public health risks in terms of vector borne diseases and contamination of drinking water lines. The total neglect of the AMC is only too visible.

Roads

Without any pucca roads, Bombay Hotel area colonies get inundated during monsoon and become a veritable hell.

Electricity

There are electricity connections only in some of the households. The down payment of Rs 6,000 that each household has to pay is unaffordable. Many who have got connections find them terminated now since they cannot afford the high tariffs that the private electricity company currently charges.

bh7

Public Distribution System (PDS)
Most of the families in the Bombay Hotel area have been deprived of the benefits of PDS. The fair price shops where they get their food rations are in their previous areas from where they were displaced; they have to go three to five km away to obtain their quota of grain. The children are sent to collect it from the ration shops. This also has been one of the main reasons why children are unable to go to school.

* Social activist with the Centre for Development, Ahmedabad